Beauty Kompas

Het is 6.30 uur. Het licht van de zon schijnt al door de ramen. Mijn hoofd wordt blij van de dingen die ik wil doen vandaag, dus ik besluit om op te staan. Ik maak de deur open waar ik uitkom op de veranda. Naast de veranda staat een hele grote boom. De takken steken ver vooruit. Op de veranda staat een tuin set en bloemen die ik zelf gezaaid heb. Terwijl ik daar zit, hoor ik de vogels de zonnebloempitjes meepikken die ik op de rand langs het raam heb gelegd. Verder is het st

Tijdens een coachgesprek deden we een visualisatie waarbij ik naar een fijne plek moest gaan: Ik loop over een tuinpad langs de mooiste bloemen. In de hoek van de tuin staat een grote boom. Met een zaadje in mijn hand en een schep graaf ik een kuiltje. De coach vraagt aan mij:‘Wat heeft dit zaadje nodig?’ Ik antwoord:‘Ze heeft alleen liefde en aandacht nodig.’ Ik doe een schepje aarde in het kuiltje en geef het zaadje tot slot wat water. Dit voorjaar zaaide ik voor het eerst

Ook al woon je op een prachtige plek, het is een illusie om te denken dat het leven daar altijd een paradijs is. Net als het weer kunnen dagen grijs en zwaar aanvoelen. Soms zit mijn hoofd vol met negatieve gedachten en zorgen. De natuur als rustpunt Juist op zulke momenten merk ik hoe fijn het is om in de natuur te zijn. In onze tuin staat een grote eik, en vanuit daar lopen we zo het bos in. Even tegen die boom zitten, of op een rots in het bos en simpelweg observeren wat e

Dromen van een leven in het buitenland Inmiddels wonen wij alweer dertien maanden in Zweden. In de periode vóór ons vertrek heb ik met veel mensen gesproken over onze plannen om te emigreren. Wat mij opviel, was hoeveel mensen ook dromen van een leven in het buitenland. Een huis in Spanje, een B&B in Frankrijk of Italië, leven dichter bij de natuur of meer rust ervaren. Dromen zijn er genoeg — maar wie zet uiteindelijk echt de stap? Wij hebben er vier jaar over gedaan om te b

De wereld vol ruis We leven in een wereld waarin we dagelijks enorm worden beïnvloed. Door nieuwsberichten, social media en de mensen om ons heen. Dat roept bij mij de vraag op: in hoeverre zijn we echt vrij om onze eigen weg te kiezen? De kracht van de groep Iedereen krijgt te maken met groepsdruk. Al op jonge leeftijd begint dat. Steek jij je hand op omdat de meeste kinderen dat doen? Of durf je een ander antwoord te geven, zelfs als je de enige bent? Als mens zijn we van n

Het is een vraag die mij al lange tijd bezighoudt — en waar mijn persoonlijke zoektocht begon. Op jonge leeftijd kreeg ik te maken met een groot verlies. Mijn vader verongelukte toen ik twee jaar was. Dit verdriet en gemis is binnen ons gezin nog steeds voelbaar, zelfs na 34 jaar. Op mijn achttiende maakte ik opnieuw een ingrijpende gebeurtenis mee, die mij uiteindelijk in een diepe depressie bracht. Er zijn momenten geweest waarop ik mij echt afvroeg: hoe kan ik nog gelukkig

"Ontdek de diepe band tussen mens en huisdier in dit persoonlijke verhaal over Rosie. Van knuffels en de liefde die een huisdier in je leven brengt." Voordat wij Rosie kregen, kon ik me niet zo goed voorstellen dat je écht van een dier kunt houden. Maar nu ervaar ik dat het absoluut zo is. Natuurlijk moet die liefde groeien. Maar sinds wij samen met Rosie het intense emigratieproces hebben doorgemaakt, is die band alleen maar sterker geworden. Ik hou nog meer van haar. Elke o

November was donker en grijs. Mijn vriend zag door zijn werktijden nauwelijks daglicht. Gelukkig brachten de lichtjes in december wat vreugde. Vanaf 1 januari lag er bij ons in Zuid-Zweden sneeuw. Inmiddels zijn we zeven weken verder, en nog steeds ligt er sneeuw – iets wat de buurtbewoners ook bijzonder vinden. Maar vanochtend deed ik de gordijnen open… en tot mijn verrassing was onze tuin weer groen! Ik opende het raam, haalde diep adem en rook de frisse geur van het bos. E

Je leest tegenwoordig veel over de invloed van trauma’s uit je jeugd. Over hoe kleine gebeurtenissen je als volwassene kunnen vormen. Soms worden het blokkades in je lichaam, gevoelens die ergens blijven hangen, totdat ze gehoord worden. Een trauma wil één ding: erkend worden. Ik wil een ervaring met je delen. Misschien herken je er iets in. Een paar jaar geleden las ik het boek Heel van Vilna van Betten. Daar stond een opdracht in: schrijf op wat je in de eerste tien jaar va

Kinderen zijn de meest pure mensjes. Juist daarom moeten we hen koesteren — en zorgvuldig zijn met wat we tegen hen zeggen. Soms is liefde niets anders dan kiezen voor zachtere woorden.

We proberen vaak iemand te zijn die we niet zijn. Maar wat als juist wie jij echt bent, je grootste kracht is?

Het is nog donker buiten. Ik zit aan de keukentafel, met een lichtje aan, achter mijn laptop te typen, een warme kop thee binnen handbereik en een klein katje op mijn schoot. Ik woon op het Zweedse platteland, dus de wereld is hier stiller. Het biedt alle ruimte om de woorden die in mij naar boven komen, vorm te geven.